Verslag

Shigatse,2005-11-10 13:5:41

Tibet Trip

Nu ik weer een aantal daagjes thuis in Kathmandu (ja, het voelt echt als thuis

) ben en de paraciet in mn maag en darmen eindelijk met pillen bevochten en verslagen is, zal ik mijn best doen het Tibet verhaal wat aan te vullen...

Het eerste stuk laat ik maar hetzelfde...
(geschreven op de 4e dag in Tibet)

Alles goed hier in Tibet! Onbeschrijflijk wat ik hier allemaal aantref. Een grote Chinese modernisering. Heel *kut* voor de Tibetanen, die hun cultuur hierdoor grotendeels kwijtraken (voorzover ze die niet al kwijt waren door de Chinese culturele revolutie, waarin bijna alle heiligdommen gesloopt zijn), maar wel leuk voor mij, die nu ook een stukje China meepikt! Daardoor nu ook onverwachts internet. Het gaat verder goed, maar voor gisteren ben ik toch wel goed ziek geweest. Geen koorts of overgeven en zelfs geen hoofdpijn, maar totaal geen eetlust en veel pijn en onrust in m'n maag en darmen. Ik denk een bacterie, maar ik weet het ook eigenlijk niet. Iig ben ik nu weer goed hersteld en verder aan het herstellen. Van de hoogte geen last. Zijn nu in Shigatse op boven de 4000 meter en we zijn zelfs over de 5200 meter heen gereden.
Onbeschrijfelijke vlaktes en bergen. Saai aan de ene kant (geen kleur) maar tegelijkertijd super indrukwekkend en spectaculair. Een soort woestijn is het. En veel sneeuw, maar niet op deze hoogte. Overdag is het aangenaam kwa temperatuur (+10), maar 's nachts echt heel koud. Vandaag hebben we een super hotel met eindelijk een douche en een warme nog wel. Heel Chinees allemaal. Wel lekker eindelijk een beetje luxe. Vandaag ook lekker door het stadje (2e stad van Tibet) gelopen. Erg mooi. De Tibetanen zijn echt heel vriendelijk en super mooi. De Chinezen zijn verlegen en zeggen niet veel (en zijn ook niet mooi). De tibetanen willen heel graag de foto's op je toestel zien. Heel leuk. Nodigt ook uit om vriendelijk te zijn. Morgen ochtend bezoeken we de grote monastery hier. Die is van de Panchen Lama, de tweede belangrijke geestelijk leider van Tibet (dus na de Dalai Lama). De Panchem Lama is nu trouwens (na gereincarneerd te zijn uiteraard) een jongetje die gevangen wordt gehouden in China. Hij wordt wel de jongste politieke gevangene genoemd. Hij krijgt daar een pro-china opvoeding, zodat ze een goede troef hebben om de cultuur van Tibet verder uit te roeien. Bovendien wordt de Panchen Lama heel belangrijk bij het uitzoeken van de nieuwe Dalai Lama, mocht de huidige overlijden. De Chinezen willen natuurlijk dat de nieuwe Dalai Lama china-minded is. Dan hebben ze namelijk alle Tibetanen op hun knieen. Overigens heeft de huidige Dalai Lama al gezegd dat hij niet gereincarneerd zal worden in china bezet Tibet. Mooie boel dus.
Morgen rijden we ook naar een volgende interessante stad en de dag daarna naar de hoofdstad Lhasa.

En nu de aanvulling...

En inderdaad was de volgende stad op onze route, Gyatse erg interessant. De invloed van China was hier wel erg bizar. Er was een enorme brede weg, een rotonde zo groot als die rondom de Arc de Triomph, hypermoderne stoplichten die aftellen voor het weer rood/groen wordt, maar nauwelijks verkeer. Grootse plannen hebben ze blijkbaar met dit eens zo schattige stadje...
De dag daarna kwamen we aan in Lhasa. Wat een leuke stad! Oud en nieuw loopt door elkaar heen en zowel de Tibetaanse als de Chinese cultuur is sterk aanwezig. Een enorme hoeveelheid pelgrims loopt constant rondjes rondom de tempel, de marktjes zijn super schattig en de mensen bijzonder mooi. Om deze oude binnenstad lopen de grote Chinese straten met moderne winkels. Voor ons was het echt weer even thuis komen in een moderne stad met grote warenhuizen en voor de dames een grote selectie aan kledingwinkels (helaas zelden in hun maat

).
In Lhasa hadden we twee dagen sightseeing en plande we een tripje naar het oudste monastery en kasteel in Tibet, rondom Samye. Omdat je in Tibet nergens als toerist alleen naar toe mag, moesten ook hiervoor de nodige permits geregeld worden en daardoor hadden we nog een dagje Lhasa, waarop we nog het Tibetan Museun hebben gezien. Bizar hoe de Chinese propaganda daar vanaf druipt. Alles is zogenaamd al van oudsher verbonden met de Chinese cultuur en ze 'vergeten' de belangrijke invloeden van de Mongolen, Nepalezen en Indiers te vermelden. Zolang het maar lijkt alsof Tibet van nature al deel uitmaakte van het 'Chinese moederland' dan is het goed. En geloof het of niet, maar ze blijven het maar hebben over de 'peaceful liberation in 1951' terwijl als feit vaststaat dat er daarbij meer dan 2 Miljoen Tibetanen om het leven zijn gekomen...

De trip naar Samye en omgeving was ook heel bijzonder. We hebben zelfs tussen de pelgrims op een kleine ferrie gezeten, zijn de berg opgeklommen (viel niet mee door de hoogte) en hebben daar monniken biddend in grotten kunnen aantreffen. Veel cultuur, eigenlijk wel een overdosis, al werden op een gegeven moment daardoor wel veel lastige namen en boeddha beelden duidelijk. Zit lastig in elkaar, dat Tibetaanse Boeddhisme.
Terug in Lhasa ontmoetten we de twee meisjes die op ons briefje hadden gereageerd om de Jeep terug te delen. Klikte meteen goed en daarmee ook onze extra dag in Lhasa mee doorgebracht. Extra dag, omdat de chauffeur aangaf wel in een dag naar de grens te rijden! Dat was dus 16 uur rijden! Zondag om 4 uur in de nacht vertrokken en 's avonds tegen achten aan de grens. De grens was zoals verwacht gesloten, dus sliepen we daar nog een nachtje en konden we de maandag zo vroeg mogelijk de grens over. Tijdens de terugrit werden de twee dames weer ziekig met dezelfde klachten als op de heenreis en ik kreeg hetzelfde bij aankomst in Kathmandu. Reden genoeg, zo leek ons, om de dokter eens te bezoeken. In een keurige Amerikaanse kliniek zijn we alledrie onderzocht en werd vermoed dat we met een veel voorkomende paraciet waren besmet. Pillen voor 2 dagen en 2 weekjes op melk- en vetloos dieet...

Nu de laatste week morgen ingaat heb ik het vrij rustig hier. Ik doe de laatste dingetjes, ga nog langs op mijn school en in Hamro Niwas en koop de laatste souvenirtjes. Rustig de tijd dus om afscheid te nemen van Kathmandu... het is toch een soort tweede thuis...